گفتم که شیرین منی ... گفتی تو فرهادی مگر!

گفتم خرابت می شوم... گفتی تو آبادی مگر!

گفتم ندادی دل به من... گفتی تو جان دادی مگر!

گفتم ز کوی ات می روم... گفتی تو آزادی مگر!

گفتم خموشم سال ها... گفتی تو فریادی مگر!

گفتم فراموشم مکن... گفتی تو در یادی مگر!

گفتم که بر بادم مده... گفتی نه بر بادی مگر!

گفتم که این شعرم بخوان... گفتی که علاف ام مگر!!!

سلام  جد پدری کاندولیزا!

من ایران خانوم هستم. می دونین چقدر دوندگی کردم تا آدرس شما رو توی این بر و بیابون گیر آوردم. البته من می دونم که شما دویست سیصد سال قبل به رحمت خدا رفتین ولی چاره ای نداشتم جز این که در عالم ارواح مصدع اوقات بشم. راستش می خواستم این نامه رو برا شوهر کاندولیزا بنویسم ولی دیدم این دختره چش سفید که اصلا خونه نمی ره و بینوا شوهرش اصلا این ورووجک رو نمی بینه چه برسه به این که جمع اش کنه از وسط این بساط شامورتی بازی سیاست جهانی!

بعد هم هرچی گشتم که یه پدری، مادری، برادر بزرگتری، سرپرستی چیزی رو گیر بیارم و تن شما رو تو خانه آخرت نلرزونم نشد که نشد... آخه گفتند این دختره از اولش هم پدر و مادر درست و حسابی نداشته و معلوم نیست که وضعش چی به چی بوده!

بگذریم... من امیدوارم شما به شکایت ام اعتنا کنید و اگه این کاندولیزا درست شدنی نیست خب ببرینش ور دست خودتون... هم شوهرش راحت می شه هم بقیه. حالا اگه دیدین که جرج بوش هم خیلی طاقت دوری کاندولیزا رو نداره... اجازه بدین اون هم همراهی اش کنه! خدا صد در برزخ هزار در قیامت عوض تون بده!

مرحوم جد بزرگ کاندولیزا! 

این دختره با اون دهن گشاد و قیافه میمونش هی راه می افته از این شهر به اون شهر و مدام به کار بچه های من ایراد می گیره. می گه اینها پشت تروریست ها در اومدن، می گه بچه های من می خوان بمب اتم درست کنن بزنن تو سر بقیه دنیا! می گه اینها دموکراسی و تمدن و اینها ندارن. من تا حالا همه اش به پسرام گفته ام که قباحت داره دهن به دهن این زنیکه بشین... البته این پسر کوچیک ام، محمود، یه کم آتیشی تر هست و من می ترسم یه موقع خدای نکرده حسابی جلوی کاندولیزا در بیاد.  چند بار هم خواست بره بزنه تو دهن این دختره اکبیری که منعش کردم و گفتم:‌ لعنت به هرچی هند جیگر خواره! خدا هم تو این هیرو ویر این جن بوداده رو نصیب و قسمت ما کرد!!

خلاصه این اکبیری با اون پسره لات تکزاسی همه چیزهایی رو که خودشون ندارن ... از بچه های من طلب دارن و همه دسته گل هایی رو که خودشون و آباء و اجدادشون به آب دادن، سمت بچه های من پرتاب می کنن. این پسر کوچیکه من خب یه وقت هایی آتیشی می شه یه چیزایی می گه از سر غیرت و تعصبی که داره... بعد اینها می گن که شما می خواهین یه کشور رو از رو نقشه پاک کنید... آخه پدربزرگ کاندولیزا!! شما که دست تون از دنیا کوتاه هست بگین... بچه های من می خوان این کار رو بکنن یا جد اندر جد همین جرج بوش و بلر و جک استراو، وسط روز روشن یه کشور رو از رو نقشه برداشتن... الان هم با کمال پر رویی دماغشون رو بالا می گیرن و روی زمین راه می رن!؟

شما بگین این بچه های من هستن که می خوان بمب اتم بزنن تو سر بقیه دنیا، یا بابابزرگ همین جرج بوش بود که با بمب اتم ژاپونی های بیچاره رو یه کاریشون کرد که هنوز هم چشماشون درست وا نمی شه!!

بچه های من دمکراسی نمی فهمن یا فک و فامیل جرج بوش و بلر که می گن مردم بینوای فلسطین بیخود کردن به حماس رای دادن!؟

اصلا می دونید پدر بزرگ! بو گیزا دینن آخه سنه نه! (ببخشید حواسم نبود زدم کانال دو!! از دست این بلا کشته که حواس نمی ذاره برا آدم). مثل این که یادش رفته آباء و اجداد خبیث همین جرج بوش چه بلاهایی سر اجدادش تو افریقا آوردن... یادت هست پدر بزرگ! شانس آوردی که قبل از این که بندازن ات تو کشتی و ببرن ات بردگی تو مزرعه هاشون... عزراییل به داد ات رسید... و گرنه هنوز که هنوزه باید از دست این گاوبازها می کشیدی!

پدر بزرگ! من حرص ام می گیره که این کاندولیزا شده کاسه از آش داغ تر. خودش رو چسبونده به این دارو دسته گاو چرون و هی حرفهای گنده تر از قدش می زنه به بچه های من!

خلاصه پدر بزرگ اگه بخوام از کارهای این بی چشم و رو بگم، از کار و مردگی ات می افتی! فقط جون هرچی مرده اس... شر زبون این دختره رو از سر ما کم کن. حال و حوصله اش رو نداریم. امیدوارم که شما در عالم ارواح از دست کاندولیزا خیلی به زحمت نیفتین و به شما خوش بگذره ... زیاده عرضی نیست. با احترامات فائقه  "ایران خانوم"

می گم این خبرنگار رسانه ملی هم خوش نداره که ما به تعطیلات مون برسیم. در این روزهای قشنگ و بهاری آغاز سال، قصد و غرض دیگه ای نداشتیم جز این که به دید و بازدید و تبریک و تهنیت بگذرونیم تا هرچی که ته جیب مون مونده صرف عیدی بروبچه ها و هزینه گشت و گذار بشه. کاری هم با شوخی و جدی دنیا نداشته باشیم تا دکتر احمدی نژاد هم همه تعطیلاتش رو بره تو سفرهای استانی و لباس محلی بپوشه و تو جلسات هیئت دولت به مشکلات مردم برسه... 

اما مگه این خبرنگارنمای مسئله دار رسانه ملی دست بردار بود!؟ آخرش هم یه کاری کرد که اولین مطلب سال نو سپیدار بازهم یه چیزی مثل شوخی باشه با کابینه دکتر احمدی نژاد!

این آقای خبرنگارنما! یا نمی دونه نود تا یعنی چندتا یا نمی دونه مصوبه کردن یعنی چی!؟ فلذا همینطور دهن اش رو باز می کنه و می گه: هیئت دولت در جلسه شبانه اش توی یاسوج نود تا مصوبه داشت! حالا شما فرض کنید دولت مردمی بخواد توی یه جلسه هیچ کار دیگری نکنه (از جمله قربون صدقه رفتن برا دکتر احمدی نژاد به خاطر حماسه بامزه پوشیدن لباس محلی لرهای نازنین)، و برای هر مصوبه فقط ده دقیقه وقت صرف شده باشه... سرجمع می شه نهصد دقیقه یا به عبارتی پانزده ساعت تمام!

خب حالا این خبرنگارنما باید جواب بده که وقتی جلسه هیئت دولت با مقدمات و موخرات و صحبت های حاشیه ای و خنده ها و شوخی ها و آجیل خوردن و بقیه مخلفاتش سرجمع بالغ بر چهارساعت و اندی بوده، برای رسیدگی به هرمصوبه! چند دقیقه وقت صرف شده و بازهم این خبرنگار نما هست که فردا که یک دونه از این مصوبه های مردمی هم به دلیل عمق کارشناسانه ای که دارن اجرا نشدن یا اگه اجرا شدن کار رو خرابتر کردن، باید جوابگو باشه!

بعله ... اینجوریه که تازه قدر قاضی مرتضوی رو می فهمیم  و دلمون براش کلی غش و ضعف می ره ... چراکه اگه سایه این قاضی خوش اشتها همچین یه چندسال دیگه بالای سرمون مستدام بود... الان دیگه نسل این جماعت خبرنگارنما صاف شده بود و مجبور نبودیم به جای تفریح و عید دیدنی، از خبرهای خنده دار این خبرنگارنما دل و روده مون زیر و رو بشن و به جای تفریحات سالم و بی خطر! پامون رو بکنیم تو کفش کابینه دکتر احمدی نژاد که خدا می دونه آخرعاقبتش چی باشه!؟ 

... راستی نود تا یعنی چندتا!؟ ...

اصلا بی خیال به این چیزها خیلی فکر نکنید چون ممکنه خدانکرده شگون نداشته باشه این اول سالی!

با عرض پوزش از اینکه اومدیم وسط آرامش نوروزی تون ... زیاده عرضی نیست جز آرزوی این که بقیه تعطیلات به شما خوش بگذره. بهاران شادمانه!

خدا رو شکر این مشکل بزرگ هم حل شد... واقعا حیف بود سال به پایان می رسید و دولت دکتر احمدی نژاد که ظرف شش ماه همه مشکلات داخلی و منطقه ای و بین المللی رو قلع و قمع کرده ... این یه مشکل رو می ذاشت برا سال بعد یا احتمالا دولت بعدی!!

کدوم مشکل رو می گم؟ خب منظورم این مشکل قدیمی جلوعقب کردن ساعت هست که شده بود یک دردسر سابقه دار و  حل اون از نون شب هم واجب تر بود.

باور بفرمایید هرچی فکر می کنم می بینم این اقدام مدبرانه دولت خدمتگزار که در راستای عمل به وعده های انتخاباتی دکتر احمدی نژاد صورت گرفت و دکتر الهام، برای رعایت حال شهروندان، در یک مصاحبه انقلابی، مژده اش رو دادن... چقدر خودش ابعاد داره... 

اولش اینکه این اقدام یه درس عبرتی بود برای آمریکای جهان خوار که پرونده آدم های بیگناه رو الکی می فرسته تو کلانتری شورای امنیت. ما که از اولش هم گفته بودیم دست روی دست نمی ذاریم و  هر ضربه ای رو که آمریکای بی شعور بزنه با یک ضربه محکم تر جواب می دیم!! حالا بذار آمریکا بره تو شورای امنیت و هر غلطی خواست بکنه!

بعدش هم از نقطه نظر داخله این تدبیر محیرالعقول باعث شد امروز حالیمون بشه که دولت های قبلی چقدر به ما دروغ  گفته بودن:‌ تاحالا فکر می کردیم بعد از عیدها که می شه ساعت هشت صبح می ریم سر کار... نگو که در حقیقت ساعت هفت صبح می رفتیم و این دولت های خائن قبلی بودن که ما رو فریب داده بودن!

یکی دیگه اینکه این اقدام دلیل خیلی مستحکمی است برا صداقت این دولت. یعنی می تونستن بازهم ما رو فریب بدن ولی ندادن و عوض اش گفتن از بعد عید ساعت هفت صبح برین سرکار مثل بچه آدم. انصافا صداقت ات ما رو کشته دکتر احمدی نژاد!

تازه حالا کجای ریخت و هیکل ما به عقلای دنیا می خوره که باید مثل اونها ساعت تابستانی و زمستانی داشته باشیم!؟ ما واقعا دست آقای احمدی نژاد و بقیه اهالی کابینه ایشان رو صد دفعه ماچ می کنیم که این آخرین حلقه وابستگی! و غرب زدگی و شباهت ما با بقیه دنیا رو هم نابود کردن! ساعت تابستونی و زمستونی هم یه چیزی هست مثل ویلای زمستونی و تابستونی! دولت ما که مردمی می باشد بحمدالله و اهل تشریفات و سوسول بازی هم نمی باشد! 

دیگه اینکه این اقدام، یکی دیگه از توطئه های استکبار رو برملا کرد... البته قبل از دکتر الهام که دیشب با یه چهره و لبخند همچین شیرین و  دلنشینی اومدن تو تلویزیون و این ترفند آمریکا و صهیونیزم و همپالکی هاشون تو دولت های قبلی رو افشاء کردن... خیلی های دیگه هم می گفتن که این قضیه جلوعقب کردن ساعت نوعی تهاجم فرهنگی هست که از غرب اومده و نسل جوان ما رو نشانه رفته... ولی خب کسی گوش اش بدهکار نبود. (می دونید همین عقب  کشیدن ساعت، باعث می شد که هر سال تو تعطیلات عید، چقدر از جوون های عزیز ما، ساعت قرارهاشون با دوستای نازنین شون قاطی پاطی بشه و به همدیگه نرسن!!)

 حالا این هم هیچ... اصلا چه بسا، همین قضیه عقب جلو کردن ساعت بوده که شکوم نداشته و باعث شده که هیچکدوم از کارهای دولت سروقت انجام نشه و در بیشتر اوقات هم اصلا انجام نشه!

از اینها گذشته شما حساب کنید هفتاد میلیون نفر جمعیت سرجمع باید چقدر وقت صرف جلوعقب کردن ساعت هاشون می کردن... حالا با این تدبیر عمیق دولت شایسته سالار ما،‌ دیگه لازم نیست اینهمه وقت عزیزتون رو هدر بدین!

... حالا اگه یه عده آدم سوسول، مسئله دار و بهانه جو می گن که این دولت یا ما رو گرفته! یا خودش رو! یا هر دو رو! خب این وظیفه شماست که بزنین تو دهنشون!! آره عزیزم... بزنید تو دهنشون... کی به کیه!!؟

این شعر رو هم پرویز خان فرستاده... از کجا آورده... نمی دونم! خب البته من هم یه دستی توی اون بردم و حالا با اضافات تقدیم می شود:

من بدهکارم
جیب هایم خالی ست،  
کفش هایم کهنه ، چشمم کور

پالتویی دارم  من، به بلندای کتاب تاریخ

و کت من چه آستین گشادی دارد
من عجب دنده نرمی دارم

من حقوق ام را وقتی می گیرم
که طلبکار سر کوچه ما منتظر است

پول ته جیبی ام را وقتی می جویم

که زن ام فاتحه اش را خوانده 
سر گلدسته برج
زن من می گوید: تو چه بدبختی مرد! کودک ام می خندند

جیب من جای گره خوردن هیچ است و شپش
هر کجا هستم باشم، بدهی مال من است

خانه ای نیست ولی در عوض اش
کرایه، رهن و اجاره همه اش مال من است
چه اهمیت دارد که اجاره بالاست
صاحبان خانه چه خبر از ته جیبم دارند
پول را باید جست، وام باید که گرفت،
خانه ای نقلی ساخت
زیر قرض باید رفت
با همه اهل و عیال، نان خشک باید خورد
مگر این اشکنه ها چه کم از دیزی سنگی دارد!
مگر این نان و پیاز چه کم از جوجه بریان دارد!

من نمی دانم چرا می گویند

که فقط لقمه کباب خوشمزه است

 نشنیدم که کسی بعد از اشکنه آروغ بزند!

من ندیدم که کسی بهر کالچوش غزلی برگوید!

بهتر آن است که قانع باشیم
و نگوییم که پول و پله لازم داریم!

حرف دیگر کافیست
کوچه در یک قدمی است
و طلبکار آنجاست!
کفش را باید کند
زود باید که دوید

کار من شاید آن باشد

که پی سوراخ موشی بدوم

کار من شاید آن باشد

که برای زن خود

آش دوغی ببرم

هر کجا هستم باشم

نیمکت پارک شب ها مال من است

کارتنی باید جست

ساعتی باید خفت!

چه کسی می داند؟

شاید فردا

خورشید از سمت دگر باز آید

قفل بدبختی من بگشاید

چه کسی می داند؟

 شاید در خواب

خانه ای ساختم با مطبخ گرم

که در آن بوی خوش سبزی پلو می پیچد

چه کسی می داند؟

شاید روزی

زندگی با من هم سر سازگاری آرد

مهربان باید بود... صبر می باید کرد... سوت می باید زد...

 شعر می باید گفت

چه کسی می داند؟

شاید یک بار

زن من نیز به جای ته کفش

دستی از مهر پس گردن من اندازد!

 می دونید بعضی وقت ها فکر می کنم ما باید خیلی خدا رو شاکر باشیم(که هستیم البته) از این که سایه یک دولت مردمی بالای سرمون هست (چه دلیلی برای مردمی بودن بالاتر از این که بنده خدا این آقای دکتراحمدی نژاد اصلا از خیلی از خود مردم هم مردمی تر و شرتی پرتی تره!!)...

منظور اینه که آدم یه وقت هایی یه خبرهایی می شنوه و یه چیزهایی به این عقل فضولش می رسه که اگه ساعت سه بعد نصفه شب هم باشه... هی تو جاش دنده به دنده می شه و خوابش نمی بره... مثل من که دیشب صد دفعه گفتم ... استغفرالله... این یه ذره عقل و شعور هم برا ما شده شیطان رجیم...! هی می خواد یه چیزهایی رو القاء کنه...!... خب البته برای من هم مثل شما! واضح و مبرهن است که اینها همه اش ترفندهای استکبار جهانیه ... حالا اگه این "رسانه ملی" هم از روی بی تدبیری یه خبر از "حجم کاسبی ببخشید طرح فروش فیش! تلفن همراه" و یه گزارش هم از "پیشرفته تر بودن بعضی امورات مشابه در سودان" خونده... خب نباید ما اینقدر ساده لوح باشیم که فریب بخوریم و خدانکرده به شرکت مخابرات که الان دیگه خودش یه هوا مقدس هم هست!! بدبین بشیم... نعوذبالله! تنها لازمه بدونیم که این گوینده خبر "رسانه ملی" همون زبون استکبار بوده که از تو تلویزیون خونه ما دراز شده!

خبر: ظرف بهمن ماه... شرکت مخابرات... دو هزار و پانصد میلیارد تومن (شما بخونید دو و نیم تریلیارد تومن)، فیش موبایل فروخت به مردم نجیب ایران!!

اون خبرنگار هم که "رسانه ملی" سرخود فرستاده سودان، چه بسا که اونجاها فریب یه کسی رو خورده که تو گزارش دیشب اش  می گه: واگذاری خط تلفن موبایل تو سودان، مثل همه جای دیگه دنیا، مجانی هست! (می بینید اینها چه جوری مردم رو به شک و تردید می اندازن!؟)

از من بشنوید که این گزارش ها نه تنها مغرضانه بلکه خیلی هم مغرضانه است. علت اش هم اینه که من خودم ده سال پیش که اونور آب بودم... با چشمای خودم می دیدم که خط تلفن همراه بعلاوه یک عدد گوشی شیک نوکیا رو مجانی می دادن به شرط این که مشتری فقط یکسال خط رو نگه داره. درسته که من خودم بارها از این امکان استفاده کردم ولی هیچوقت به خودم اجازه ندادم که باورم بشه! یا بدتر از اون خدای نکرده به رفتار شرکت مقدس مخابرات ایران که تو این سالها یه بار اول تابستون و یه بار هم شب عید جیب مردم رو از این نقدینگی های مضر به حال اقتصاد!! خالی می کنه... شک و شبهه کنم!!

تازه یه نکته خیلی مهم تر هم اینه که این به اصطلاح موبایل هایی رو که استکبار تو اروپا و آسیا و سودان! مجانی واگذار می کنه... بدی شون اینه که هیچ کدوم از پیام هایی رو که موبایل های ما می ده نمی دن! خب این هم خودش یه دلیل مهمی هست بر این که این عوامل استکبار چقدر ریاکار هستن... اون زمون من خودم تو حسرت این مونده بودم که یه دفعه این موبایل استکباری... همچین به یه لحن دلنشینی بگه: نت ورک ایز بیزی! امکان برقراری تماس نیست! مشترک مورد نظر در دسترس نیست! آقا گیر  نده اینقدر شماره نگیر... بذار شب می بینی طرف رو خب!.... یا مسخره تر این بود که هیچوقت اتفاق نمی افتاد که مکالمه شروع نشده قطع بشه یا آنتن غش کنه... یا همه چی قاطی بشه!!

می دونم که یه کم خیلی پرحرفی کردم... خب یک کم حق دارم دیگه... گفتم خدانکرده ممکنه ایران رو با سودان و افغانستان و اینا مقایسه کنید و فریب بوق های استکباری رو بخورین... بیراه می گم!!!؟

آره... از قدیم گفته ان که آدم تنبل، عقل صد تا وزیر داره... حالا این ضرب المثل هم شده حکایت یکی از رفقا که همین دیروز پریروز می گفت:

الان حدود 1 سال است که خیلی خسته ام و این هفته آخر هم که دیگه دارم از پا می افتم. چرا ؟ حالا می گم ...

راستش همیشه فکر می کردم کمی تنبل ام اما حالا دقیقا حساب کرده ام و متوجه شده ام که خیلی کار می کنم! ببینید ما توی ایران 72 میلیون جمعیت داریم که13 میلیون اونها بازنشسته هستند. پس می مونه 59 میلیون نفر. از این تعداد، 24 میلیون دانش آموز و دانشجو هستند یعنی برای انجام کارها فقط 35 میلیون نفر باقی می مونن. توی کشور 10 میلیون نفر هم توی ادارات دولتی شاغل هستند که خب عملا کاری انجام نمی دن. پس برای پیش بردن کارها تنها 25 میلیون نفر باقی می مونند. از این 25 میلیون نفر هم تقریبا 4 میلیون نفر مسوول امور معنوی و آخرتی و مسائل اخلاقی و خصوصی مردم و کارهای مهم دیگه ای مثل سانسور اینترنت هستند، پس فقط 21 میلیون باقی می مونن و اگر بدونیم که تقریبا 17 میلیون آدم جویای کار داریم، معنیش این خواهد بود که کل کارهای مملکت رو 4 میلیون نفر دارن انجام می دن. اما حدود 2 میلیون نفر هم نیروهای مسلح داریم که فعلا زمان صلح است و دارن مانور می دن تا یه روزی جنگ بشه یا نشه! و این یعنی فقط 2 میلیون نفر نیروی کار باقی می مونن. از بین این دو میلیون نفر، 646.900 عضو پلیس آشکار و مخفی و نیمه مخفی هستند پس کلا می مونیم 1.353.100. حالا این وسط 649.876 نفر بیمار داریم که قدرت کار ندارند و بار کارهای کشور افتاده روی دوش 806.200 نفر از جمعیت.فراموش کردم بگم که ما حدود 806.186 نفر هم ممنوع القلم، ممنوع التصویر، ممنوع الصدا و دیگر انواع ممنوع داریم پس کل کارهای کشور افتاده روی دوش 14 نفر!! از این چهار ده نفر 12 نفر هم که عضو شورای نگهبان هستند و کسی انتظار نداره که غیر از رد و تایید مصوبه های مجلس کار دیگه ای انجام بدن...پس متوجه می شیم که کل کارهای کشور افتاده روی دوش دو نفر: من و تو ! و تو هم که داری وبلاگ می خونی خب معلومه که من بینوا چقدر کار می کنم و چقدر باید احساس خستگی کنم!!؟

   حرفهای این رفیقمون تموم شد... ولی من از هاج و واجی دهنم بازمونده بود... شما چی!؟....